HOME
INTRO

INFO

PHOTOALBUM
1996
1997
1998
1999
2000
2001
2002
2003
2004
2005
2006
2007

FAMILY PICTURES
Parents
Grandparents
Sisters
Brothers

MEMORY

GUESTBOOK

PEDIGREE

LINKS

EMAIL

Het ontstaan van de Rhodesian Ridgeback.

De Rhodesian Ridgeback, zoals men hem tegenwoordig kent, werd in 1924 erkend door de Kennel Union of South Africa (KUSA). Het kenmerk van het ras is de "ridge", die de Rhodesian Ridgeback "geërfd' heeft van de honden die destijds bij de Hottentotten (nomaden- en herdersvolk) leefden.

De Hottentotten, of de "Khoi-Khoin" zo als ze zichzelf noemden (De Mens tussen de mensen), waren geëmigreerd vanuit het noorden van Afrika, waarschijnlijk Zuid-Soedan of uit de hooglanden van Ethiopië.

Veel van deze volkeren hadden hun eigen jachthonden zoals onder andere de Saluki, Sloughi en de Greyhound.

De Hottentotten trokken met al hun bezittingen, vee en honden naar de zuidkust van Afrika, en doorkruisten Zimbabwe, Namibië en Botswana, ongeveer in dezelfde tijd dat de Nederlanders onder Jan van Riebeeck een bevoorradingsstation stichtten op "Kaap de Goede Hoop".

Dit was op 6 april 1652.

Eerder deze eeuw, besteedde de latere Professer Ludvic von Schulmuth veel tijd aan de geschiedenis en het ontstaan van de honden in Afrika. Hij kwam tot de slotsom, dat de Hottentot-hond een erg oud ras was en afstamde van een dier dat niet echt een hond was, maar dezelfde overeenkomsten vertoonde met een jakhals of een hyena. Losstaande van dit onderzoek, werden in 1936 door Professer Ludvic von Schulmuth opgravingen uitgevoerd bij "Orange River". Tijdens deze opgravingen leverde één "put" de overblijfselen op van verscheidene Hottentothonden. Hij kreeg nu een beter beeld hoe deze honden eruit zagen, in de tijd dat ze nog leefden. De professer had zelfs het geluk dat hij een compleet gemummificeerd exemplaar vond, dat nog in redelijke staat was. Bij dit exemplaar waren duideiijk de prikoren te zien, de brede platteschedel, de lange borstelige staart en een "ridge". De vondst kwam dus overeen met eerdere beschrijvingen, van deze hond, door diverse wetenschappers en ontdekkingsreizigers.

Het was in die tijd de gewoonte van de Nederlandse kolonisten om de inheemse diersoorten door kruisingen met Europese diersoorten te verbeteren, door een selecte groep van dieren mee te nemen uit Europa, dan een Europese Iijn van bepaalde diersoorten op te zetten in de nieuwe landen. Dit resulteerde niet alleen in het roodbruine Afrikaanse vee met hun lange horens, maar ook tot de voorloper van de Rhodesian Ridgeback, de "boer­hond".De supérieure kwaliteiten die de nakomelingen hadden, die ontstonden door kruisingen tussen de Europese en de inheemse honden, werden al snel op hun waarden geschat, waarbij honden die een ridge hadden als het meest waar­devol werden beschouwd.

In 1806 werd de Nederlandse kolonie aan Groot Brittannië overgedragen. Dit als oorlogsschuld die Nederland had gemaakt, in de oorlog tegen Napoleon,

In 1875 trok een missionaris genaamd Charles Daniël Helm vanuit Swellendam (Kaap kolonie) de binnenlanden in. Charles Daniël Helm, is een belangrijk persoon betreffende het ontstaan van de Rhodesian Ridgeback. Hij had namelijk twee honden met ridges meegenomen naar Matabeleland, gelegen in het zuiden van Rhodesië.

Aan de hand van tekeningen en vertellingen, hoe de honden eruit zagen, waren deze honden waarschijnlijk de afstammelingen van de Matin ofwel de Belgische Trekhond.

De twee honden die Charles Helm bij zich had vielen op bij Cornelis van Rooyen, een zeer bekend groot wildjager uit die tijd ,toen deze de missionaris diverse malen ontmoette.

Cornelis van Rooyen kocht de honden van Charles Helm, en gebruikte ze om zijn eigen roedel jachthonden uit te breiden en te versterken èn om andere jagers te kunnen voorzien van goede jachthonden. De hond die ontstond uit de kruisingen was een jachthond met een gladharige vacht, die goed bestand was tegen de insekten die in Rhodesië voorkwamen en nog voorkomen, met een groot ulthoudingsvermogen, moed, snelheid en wendbaarheid,

Uit de beste kwaliteiten van de verschillende Europese hondenrassen samen met de kwaliteiten van de Hottentothonden, ontstond een jachthond van uitzonderiijke klasse voor de lange jacht. Het mag gezegd worden dat Cornelis van Rooyen meer deed om de "Ridgeback" te ontwikkelen, te verbeteren en in stand te houden, dan anderen die zich bezig hielden met het fokken van deze honden.

I)oor het verdwijnen of steeds minder worden van de safari's verdwenen ook de leeuwejagers. Hierdoor dreigde dus ook de honden die de jagers gebruikten voor de leeuwejacht te verdwijnen. Er waren in die tijd een zevental mensen die zich sterk maakten voor het behoud van deze bond. Rond 1910 stamden de meeste "Ridgeback" honden af van de jachthonden die Cornelis van Rooyen had gefokt, ze werden daardoor "Van Rooyens Lion Dog" genoemd.

Het in bezit hebben van een bond van deze afstamming, beschouwde men als een kostbaar bezit. De heer F.R.Barnes wilde een rasstandaard opstellen, omdat er diverse honden met ridges aanwezig waren en hij wilde op deze wijze de fokkers vaste richtiijnen geven voor het fokken van één type bond. Hij stelde ook vast dat er een club gevormd moest worden, die ervoor moest zorgen dat de opgestelde rasstandaard erkend zou worden door de South African Kennel Union.

ln 1922 werd er door de eerdergenoemde mensen een bijeenkomst belegd, bij de heerpeard in Bulawayo, om de mogelijkheid te onderzoeken de "Rhodesian Lion Dog" of "Ridgeback" erkend te krijgen door de South African Kennel Union. In hetzelfde jaar werd er een vergadering belegd met de Bulawayo Kennel Club. Op deze vergadering waren een aantal mensen ultgenodigd, die hun "Ridgeback's" toonden en werden er suggesties overwogen om tot een rasstandaard voor deze bond te komen.

De heer Barnes completeerde de rasstandaard voor de Rhodesian Ridgeback, en gaf jaren later toe, dat hij de rasstandaard van de Dalmatiër in gedachte had, onderwijl de rasstandaard van de Rhodesian Ridgeback opstellend. Verder dient vermeld te worden, dat de heer Barnes met zijn inzicht niet alleen de standaard opstelde en de Parent Club oprichtte, maar er ook voor zorgde dat de Rhodesian Ridgeback Club en het ras werden erkend door de South African Kennel Union.

Rasstandaard van de Rhodesian Ridgeback.

Bruine neus met amberkleurige ogen

Zwarte neus met donkerbruine ogen

Algemene verschijning.

Een volwassen Rhodesian Ridgeback is een mooie, sterke, gespierde en actieve hond met een symmetrisch silhouet. De Rhodesian Ridgeback heeft een groot uithoudingsvermogen en is tot het behalen van een behoorlijke snelheid in staat. Hij is ook lenig en wendbaar, wat opvalt bij dit grote honderas.

Bijzonderheden.

Dit honderas dankt zijn naam aan zijn ridge. De ridge of "pronk", is een streep haren die zich op de rug bevindt, die tegen de groeirichting van de vacht in gaat. De ridge begint direct achter de schouders en loopt door tot ter hoogte van de heupen. De ridge dient twee identieke kronen te hebben, die recht tegenover elkaar geplaatst horen te zijn. De kronen mogen zich niet lager bevinden dan eenderde van de ridge, gerekend vanaf het begin van de ridge. Vijf centimeter is een goed gemiddelde voor de breedte van de ridge, gemeten direct achter de kronen.

Temperament.

Waardig, intelligent en gereserveerd tegenover vreemden, maar toont zonder aanleiding geen agressie of verlegenheid.

Het Hoofd.

Het hoofd is tamelijk lang, de schedel vlak en vrij breed tussen de oren, en moet in rust zonder rimpels zijn. De stop moet vrij duidelijk zijn. De neus zwart of bruin, in verhouding met de kleur van de vacht. De snuit is lang, diep en krachtig met stevige kaken. De lippen dienen goed gevormd te zijn en goed om de kaken sluiten.

De Ogen.

De ogen dienen op matige afstand van elkaar te staan en rond, helder en glanzend te ziin en moeten de Rhodesian Ridgeback een intelligente uitdrukking geven. De kleur van de ogen dient te harmonieren met de vacht. Zo behoren bij een zwarte neus donkere ogen en bij een bruine of leverkleurige neus amberkleurige ogen.

De Oren.

De oren dienen tameiijk hoog aangezet te zijn, middelmatig van grootte en vrij breed bij de basis, geleidelijk uitiopend tot een ronde punt. De oren dienen dicht tegen het hoofd gedragen te worden.

De Bek

Sterke kaken met een perfect en compleet schaargebit. De tanden dienen goed ontwikkeld te zijn, vooral de boektanden.

De Nek.

De nek moet vrij lang ziin, sterk en mag geen keelhuid vertonen.

De voorhand


De schouders moeten hellen, droog en gespierd zijn.De voorbenen dienen recht, sterk en goed ontwikkel te zijn met vrij , zware botten De ellebogen dienen tegen het lichaam gehouden te worden.

Het Lichaam


De borst mag niet te breed zijn maar wel diep en ruim De ribben dienen middelmatig rond te zijn maar nooit rond als een hoepel. De rug is krachtig, de lendenen sterk, gespierd en licht gebogen.

De Achterhand.


De bespiering dient droog te zijn met een goede definitie. De achterhand dient goede hoekingen te vertonen en de spronggewrichten dienen laag geplaatst te zijn

De Voeten.

De voeten dienen compact te ziin met goed gebogen en aaneen gesloten tenen, voetzoolkussens dienen elastisch te ziin met bescherrnend haar tussen de tenen en voetzolen.
De Ridgeback behoort de zogenaamde"katvoeten” te hebben

De Staart

De staart dient sterk en breed bij de aanzet te zijn, geleidelijk aflopend naar de punt De staart dient niet te hoog nog te laag aangezet te zijn en moet vrij van grofheden zijn en dient met een lichte welving gedragen te worden. Nooit gekruld


Beweging/gangwerk

Recht voorwaarts, vrij en actief.


De Vacht.

De vacht dient kort, dicht en glanzend van aanzien te zijn. De vacht mag nooit wollig of zijdeachtig te zijn.

 

Karakter van een RHODESIAN RIDGEBACK

Vergeleken met andere hondenrassen kan het karakter van de R. Ridgeback het best worden omschreven als excentriek. De volwassen R.Ridgeback is onafhankelijk, straalt rust uit en kan gereserveerd zijn tegenover vreemden. Ook laat hij een bepaalde vorm van arrogantie en zelfverzekerheid zien.

De jonge Rhodesian Ridgeback overschaduwd de volwassen R.Ridgeback voor wat betreft het karakteristieke gedrag met al zijn ondeugd, koppigheid en overdrevenheid. In de eerste maanden van zijn jeugdig onschuld is het van belang dat de nieuwe eigenaar rustig maar vastberaden zijn dominantie over de jonge R.Ridgeback laat gelden,

Een Rhodesian Ridgeback is een bijzonder honderas voor wat betreft de inprenting. Hij heeft namelijk een zeer goed associatievermogen en neemt dan ook alle positieve maar vooral de negatieve indrukken, die zijn omgeving hem bieden, in zich op. Deze indrukken zijn van beslissende invloed op zijn gedrag gedurende de rest van zijn leven.

Het is een hond die laat rijpt. De meeste R.Ridgeback’s zijn pas op de leeftijd van tweeënhalf jaar geestelijk volledig ontwikkeld.

Zijn eigen wil, vastberadenheid en gevoel voor eigenwaarde rnaken dat de Rhodesian Ridgeback niet tot onderworpenheid gedwongen kan worden. De houding van deze hond is Niet die van een slaaf maar van een partner en de Rhodesian Ridgeback dient als zodanig behandeld te worden.

Hardheid, contactarmoede en geestelijke overbelasting kunnen deze hond blijvend in verwarring brengen. De enige manier om een R.Ridgeback goed te laten functioneren en om respect van hem te krijgen is gebaseerd op wederziids vertrouwen en een goede training. Als huisgenoot en vriend demonstreert de R.Ridgeback een bijzondere trouw en toewijding aan zijn huisgenoten en zoekt een individu uit die hij als van hem beschouwt.

Vaak wordt er gezegd dat "U" een hond bezit, uw Ridgeback ziet dat anders, "hij" bezit U.

Om deze reden is een Ridgeback een uitstekende bodyguard en waakhond. Hij beschouwt namelijk uw eigendom als het zijne. De Rhodesian Ridgeback blaft niet onnodig, alleen om u te waarschuwen voor gevaar of eventuele indringers. Dit karakteristieke gedrag, gekoppeld aan een nogal lui uitziende levensstijl, is typisch voor de Rhodesian Ridgeback.

Signalen van waakzaamheid kunnen soms gedemonstreerd worden door het oplichten van een ooglid of het oprichten van het hoofd, onderwijl gapend en zich uitrekkend.

Een typisch voorbeeld van zijn karakteristieke gedrag, is de stand die de R.Ridgeback kan aannemen wanneer een andere hond of een vreemd persoon hem tegemoet treedt. Met zijn hoofd tussen de schouders, gestrekte hals en met een koude en harde uitdrukking blijft de R.Ridgeback dan afwachten wat er gaat gebeuren. De eigenaar van een Rhodesian Ridgeback kan er zeker van zijn dat zijn hond een bepaalde rust uitstraalt.

De R.Ridgeback heeft eigenlijk alleen aandacht voor zijn favoriete personen. Hij zal echter nooit een vriend vergeten en herkenning van een bepaald persoon vind nog na jaren plaats

Kinderen worden op verschillende manieren getolereerd. Van overschilligheid tot aanhankelijkheid. Echter de R.Ridgeback zal gerespecteerd moeten worden en mag niet behandeld worden als een stuk speelgoed. Uiteindelijk zal de R.Ridgeback dit niet accepteren. Van nature een luilak, zal een Rhodesian Ridgeback geen onnodige energie verspillen om zijn doel te bereiken. Hij zal vaak tevreden zijn als hij zijn tijd kan gebruiken met dutten. Dit mag gezien worden als het tegenovergestelde van de omschrijving van de energieke en dynamische hond waarvoor de Rhodesian Ridgeback doorgaat. Voor de beweging en de conditie van de volwassen Ridgeback zijn lange wandelingen noodzakelijk. De eigenaar zal zelf ook actief moeten zijn want de R.Ridgeback zal dan zijn voorbeeld volgen. Het is namelijk geen hond die als een dwaas gaat rondrennen wanneer zijn eigenaar zit uit te rusten.Wanneer de R.Ridgeback op zijn dagelijkse wandeling wordt meegenomen en hij andere honden tegenkomt, zullen deze een ongéïnteresseerde blik in het voorbijgaan ontvangen.

Tegengesteld tot wat er meestal over de Rhodesian Ridgeback beweerd wordt, zal hij nooit zonder aanleiding gaan vechten maar conflicte proberen te vermijden, wanneer dat mogelijk is. Is dit echter niet mogelijk, dan is vaak het tonen van zijn dominantie genoeg om respect te kriigen.Vooral de jonge Rhodesian Ridgeback kan van tijd tot tijd voor het onhandigste wezen doorgaan. Het tonen van deze onhandigheid verbergt echter een hoge graad van intelligentie. Dit onhandige gedrag levert vaak de eigenaar de nodige frustraties op. Het is daarom van belang dat de eigenaar begrip voor de R.Ridgeback heeft en het volgen van training voor de showring en gehoorzaamheid een "must" is.

Van oorsprong is de Rhodesian Ridgeback een jachthond met een grote presentatie en aanwezigheid. Hij heeft een uitstekende 'neus'.

De Ridgeback heeft een zesde zintuig voor gevaar en staat open voor indrukken uit zijn omgeving, zoals men dat vaker kan vinden bij wilde dieren. Wellicht is dit het gevolg van de strenge selectie die de jagers op groot wild vroeger doorvoerden. Deze eigenschappen zijn in de erfmassa van de Rhodesian Ridgeback verankerd. Hij is intelligent en toegewijd zonder dat hij zijn aanhankelijkheid verbergt. De Ridgeback laat ook zijn toewijding zien bij het werken met zijn eigenaar en het beschermen van zijn eigendom. Kortom een hond die voor eenieder, die eerlijk met hem omgaat, een trouwe en toegenegen huisgenoot is die in extreme omstandigheden tot buitengewone prestaties bereid en in staat is.


Samenleven met de Rhodesian Ridgeback.

Hier wordt het doen en laten bij een Ridgeback behandeld. Het is bedoeld als handleiding voor eigenaren om eventuele problemen te voorkomen of te behandelen.

Het begint met de introductie van de pup bij u in huis. Dit is voor hem al meteen een grote stap in een wereld die er angstaanjagend uitziet. Van 5 tot 8 weken, heeft de pup geleerd zich te gedragen in een roedel en ook volgens de daarin geldende regels te leven. Nu wordt de pup uit de roedel gehaald, om een zelfstandig leven te gaan leiden.

Daarom is de eerste opvang in huis zeer belangrijk. De indrukken die de pup opdoet kunnen beslissend zijn voor zijn gedrag op latere leeftijd. Zorg er dus voor dat de pup niet te veel te verwerken krijgt, ook al is de nieuwe aanwinst voor u en andere familieleden iets speciaals.

De pup moet in eerste instantie een eigen plaats krijgen, waar hij ongestoord kan verblijven en die comfortabel is. Omdat de pup dit nu als zijn plaats gaat beschouwen en hij er dus van nature veilig is, mag hij er nooit gestraft worden, wat hij ook gedaan mag hebben.

Wanneer u de pup toch op zijn plaats straft, om wat voor reden dan ook, is het vrijwel zeker dat u een onzekere hond krijgt die geen vertrouwen in zijn baas heeft. Aangezien de pup al nestzindelijk is, hoeft u dit proces maar voort te zetten door allert te zijn op het gedrag van de pup.

Namelijk, voordat de pup zijn behoefte moet doen vertoont hij een bepaald gedrag, zoals snuffelen op een bepaalde plaats en het onrustig rond gaan lopen. Dit gedrag vertoont hij meestal na het slapen of eten en tijdens of na het spelen. Door hierop in te spelen en de pup uit te laten of buiten te zetten, zodat hij meteen leert dat hij zijn behoefte buiten moet doen, versterkt u het gedrag en zal de pup binnen zeer korte tijd zindelijk zijn in huis.
Het is belangrijk dat u de pup beloont wanneer hij buiten zijn behoefte heeft gedaan zodat u ook op deze manier het zindelijk maken bevordert. Wanneer de pup zijn behoefte heeft gedaan in huis is het echter af te raden de pup met zijn snuit hier doorheen te halen. Behalve dat het smerig is, is het begrip er niet waarom u dat doet en zal de pup angstig en onzeker worden.
In de tijd dat u de pup vergezeld, is conséquent zijn en routine zeer belangrijk. Dagelijkse regelmaat voor wat betreft zijn maaltijden, beweging en rust zijn belangrijk voor de ontwikkeling voor uw pup. De jonge R.Ridgeback zal veel tolereren van zijn omgeving wanneer u in zijn buurt bent en leert snel. Door snel te reageren en goed gedrag te belonen, legt u een weg naar succes. Reacties op bepaald gedrag van de pup door de eigenaar dienen op een rustige manier te gebeuren. Plotseling opspringen of een te felle reactie kan een pup onzeker en schrikachtig maken, wat kan uitmonden in een nerveuze volwassen Ridgeback.

De jonge Rhodesian Ridgeback is gevoelig, attent en intelligent. Daarom is onderschatting van de jonge hond funest. De R.Ridgeback heeft geen lichamelijke straf nodig en zal dat ook niet accepteren. Vermanend toespreken is veelal voldoende om hem weer in het gareel te houden. De jonge hond dwingen of een ruwe behandeling tijderis een training of in huis eindigt vaak in een ramp. Daar staat tegenover dat de jonge bond omkopen met voedsel vaak wonderen doet. Door veel met uw pup te spelen bevordert u het contact tussen u beiden en kunt u automatisch de leiding in handen nemen of houden.
Namelijk, op het moment dat de pup te hard speelt doordat hij zijn tanden gebruikt, kunt u de pup laten merken dat u hier niet van gediend bent en de pup corrigeren. Op deze manier laat u zien dat u de baas bent.

Ongeveer in de 9e levensweek gaat de pup de neiging vertonen om allerlei voorwerpen naar zijn plaats of eigenaar te brengen. Wanneer er nu niet gereageerd wordt, blijft zijn "apporteerinstinct" onbevredigd en zal eindigen in een vernielingsdrang. Wees dus alert op uw pup voor wat betreft dit instinctmatig gedrag.

Wanneer u toestaat dat uw pup speelt met een volwassen hond, moet u erwel voor waken dat uw pup niet steeds tegen de grond wordt gelopen, wat vaak het geval is. De kans dat uw pup behalve lichamelijke ook geestelijke schade wordt berokkend is door deze ruwe behandeling van zijn soortgenoot terdege aanwezig.

Het is ook niet de bedoeling dat u uw pup beschermend opvoed zodat hij op latere leeftijd bang is voor soortgenoten, maar opletten dat het er niet te hard aan toe gaat bij het spel is wel nodig.

De basis commando's leren, wat betreft geboorzaamheid, mag geen probleem zijn. Om de pup te corrigeren wordt veelal "foei' gebruikt en om de pup te belonen "braaf". Om de pup te waarschuwen wanneer u een bepaald gedrag herkent dat u niet wilt toestaan, kunt u "nee" gebruiken

Commando's die tijdens correcties gegeven worden, dienen met een lage stem gegeven te worden. De pup kan dus ook aan uw stem horen dat wat hij doet niet door u goedgekeurd wordt.
Schreeuwen tegen een pup of jonge bond helpt niet. Wat u hierdoor wel bereikt is dat uw Ridgeback schuchter en onzeker wordt en geen vertrouwen in u krijgt.
Het frappante is, dat wanneer u uw R..Ridgeback op deze manier opvoedt, hij op latere leeftijd ongevoelig is geworden voor commando's die op een normale manier worden gegeven. er is zijn leven lang al tegen hem geschreeuwd, en hij is uiteindelijk hieraan gewend geraakt. Tevens toont de geleider dat hij niet capabel is om een hond op een normale manier op te voeden, en laat duidelijk zijn gebrek aan leiderschap zien

Bij de opvoeding van de pup is het belangrijk dat er van de geleider of eigenaar een positieve houding uitgaat. Hierdoor krijgt de pup de stimulans om te willen leren, en gaat zich interesseren voor zijn omgeving.

De pup moet ook de kans krijgen om zelf te ontdekken wat er te beleven valt in zijn omgeving.

Ga hem dus niet onmiddellijk op zijn huid zitten wat wel en wat niet kan, maar laat hem zelf ontdekken tot hoever hij kan of wil gaan zonder dat u er ook maar enige invloed op uitoefent. Bijvoorbeeld wat water is: Wordt de pup gedwongen het water in te gaan of wordt hij tegengehouden, dan kan er watervrees ontstaan. Laat u echter de pup zelf ontdekken wat water is, dan zal hij zelf vaststellen tot hoever hij wil gaan. En zal er lering uit trekken, wat weer belangrijk is voor zijn zelfvertrouwen.

Het aan de Iijn lopen mag voor de pup alleen maar leuk zijn. Wanneer u de pup dwingt met u mee te lopen door hem voort te trekken, zal hij dat als onaangenaam ervaren en naar alle waarschijnlijkheid een hekel krijgen om met u mee te gaan wanneer hij aan de Iijn moet lopen. Lok hem daarentegen met u mee met uw stem of een voorwerp waar hij gek op is. Loopt hij met u mee, dan is het belonen belangrijk om hem te stimuleren met u mee te lopen.

Het gebruik van een slipketting bij een pup is al te raden. Een slipketting kunt u altijd nog gebruiken wanneer de jonge hond ongevoelig begint te worden voor de correcties die u geeft, wanneer hij nog een normale halsband om heeft. Het is tenslotte een soort dwangmiddel en eigenlijk geschikt voor honden vanaf een hall jaar en ouder.

Er zijn ook honden die nooit een slipketting nodig hebben, maar dat ligt meestal aan de opvoeding die de hond krijgt of heeft gehad. Laat nooit een slipketting bij uw R.Ridgeback los om zijn nek hangen wanneer u hem "vrij" heeft gegeven. Hij kan daardoor altijd ergens achter blijven haken waardoor er precaire situaties kunnen ontstaan. In het verleden zijn er al genoeg ongelukken gebeurd waarvan een slipketting bij een loslopende hond de oorzaak was. Dit geldt overigens ook voor de leren slipbanden.

Het is te adviseren, om uw hond ook in de auto geen slipketting of slipband te laten dragen. Wanneer u uw pup los laat lopen, heeft het geen zin om hem constant te roepen zonder reden. Wanneer dit wel gebeurd, is de mogelijkheld aanwezig dat de pup ongehoorzaam wordt en voortaan niet naar u toe wil komen wanneer u dat nodig acht. Beloon daarom uw pup met een voorwerp om mee te spelen of een stukje voedsel, wanneer u de pup roept om het naar u toe komen extra te stimuleren

Denk niet dat uw 7 maanden oude R.Ridgeback lange wandelingen aan kan, R.Ridgeback's van deze leeftijd moeten op een natuurlijke manier op groeienen en mogen niet geforceerd worden. De reden hiervan is deze : De beenderen zijn niet volgroeid tot op de leeftijd van 15 tot 17 maanden. Doordat de jonge hond zich nu gaat forceren, omdat hij tenslotte bij u wil blijven, kan er letsel ontstaan aan de beenderen en de aanhechtingen van de spieren.

Door het letsel dat ontstaan kan zijn, ontstaan er vergroeiingen, die weer problemen kunnen opleveren op latere leeftijd bij uw hond. Geestelijk groeit de jonge R.Ridgeback langzaam uit het "pup" zijn. U kunt er zeker van zijn dat wanneer uw hond de leeftijd van 3 jaar heeft bereikt, hij nog heel jeugdig is.

De R.Ridgeback is nieuwsgierig van aard, dus training om zich te gedragen tegenover soortgenoten en andere dieren is aan te bevelen. Wanneer dit niet gebeurt, bestaat de kans dat u voor bepaalde situaties komt te staan die u liever nooit had willen meemaken.

Het is belangrijk dat u uw Ridgeback leert andere dieren te accepteren en dat agressie niet toegestaan is. Er is niets erger, dan een hond die zich niet kan beheersen tegenover andere dieren en waardoor u in feite afgaat, omdat u op dat moment geen leiding meer heeft over uw eigen hond en het gedrag dat hij vertoont uw eigen schuld is. De hond kan er eigenlijk niks aan doen omdat hij nooit geleerd ,heëft zich te gedragen. Train uw R.Ridgeback dus op zo'n manier, dat hij soortgenoten en andere dieren accepteert en dat u met vertrouwen andere dieren kunt benaderen of tegenkomen.

Wanneer de jonge hond deze training goed heeft doorlopen, heeft u een zorg minder voor wat betreft het opvoeden van uw Ridgeback.

Gewoonlijk worden "familie honden" vaak verpest omdat ze teveel bazen hebben.
De Rhodesian Ridgeback is net zoals iedere andere hond een roedeldier en heeft dus een echte leider nodig om goed te kunnen functioneren. Het is funest voor de R.Ridgeback wanneer hij meerdere "leiders" heeft. Wanneer u als volwassene toestaat dat kinderen de baas mogen spelen over uw R.Ridgeback, bestaat de mogelijkheid dat uw Ridgeback ongevoelig wordt voor discipline.

Het is daarom belangrijk, dat u ook uw kinderen of kinderen van de familie leerd hoe zij met uw R.Ridgeback dienen om te gaan.

Neem uw jonge R.Ridgeback mee naar winkelcentra en markten om hem zelfvertrouwen te geven en te leren om bepaalde situaties te accepteren. De Ridgeback zal ulteindelijk wanneer hij gewend is aan drukte en aan geluiden de zaken nemen zoals ze zijn.

De R.Ridgeback is ook geen "eenling" en voelt zich thuis in de omgeving van mensen. Wanneer de Ridgeback geen "hondse" levensgezel heeft, zal hij dingen gaan permitteren die alleen voor mensen gelden, zoals het gebruik maken van een bank of een stoel. De gouden regel, bij de opvoeding van uw jonge Rhodesian Ridgeback is als volgt:

TOLEREER VAN EEN PUP NIET, WAT U OOK NIET VAN EEN VOLWASSEN RHODESIAN RIDGEBACK ZOU TOLEREREN.

In alle gevallen geldt, voor wat betreft de opvoeding van uw Rhodesian Ridgeback, dat u de reden moet kennen voor een bepaald gedrag dat uw hond vertoont, voordat u hem kunt corrigeren. Kent u de reden niet, dan is het moeilijk om dat gedrag te corrigeren en staat u eigenlijk voor een grote opgave om het te achterhalen.

Probeer dus uw R.Ridgeback te doorgronden en leer hem kennen als een individu. Training en succes hangt af van het weten wat uw Ridgeback in een bepaalde situatie zal gaan doen. Probeer u dus in te leven in uw eigen hond en observeer hem tijdens het spelen met andere honden of wanneer u hem vrij heeft gegeven tijdens een wandeling en onthoudt wat hij voor een reactie vertoont, wanneer hij in een bepaalde situatie terecht komt. Wanneer er zich dan weer zo'n situatie voordoet, kunt u uw hond waarschuwen of hem juist helpen zijn zelfvertrouwen te herwinnen. Het is ook belangriik. dat u kennis heeft van het hondegedrag in het algemeen.
Zorg er dus voor dat u theoretisch onderlegd bent, voordat u een Rhodesian Ridgeback aanschaft.

Op deze manier kunt u uw Rhodesian Ridgeback opvoeden tot een fijne levensgezel.

 
webmaster : Linda © 2005